Bo natura obdarzyła nas rozumem

Tyle osób już wałkuje temat to i ja przewałkuję...

Telewizja, radio, internet, gazety. Tyle materiałów informacyjnych. Tyle wiedzy. Nic tylko sięgnąć, przeczytać i zakodować. A ludzie jak byli tak dalej są głupi.

Bo skoro człowiek to istota rozumna, obdarowana taką opcją jak myślenie, to jak do cholery można przez 8 godzin zapomnieć o dziecku? Na serio zadaję pytanie JAK?

Temat będzie pewnie długo wałkowany. Dopóki ojciec nie wyjdzie ze szpitala, to tak długo nie będzie wiadomo, co nim kierowało.


Jestem w stanie zrozumieć, że można być zapracowanym, zmęczonym, wykończonym psychicznie. Jestem wstanie zrozumieć, że można mieć sklerozę co do niektórych czynności, których nie wykonuje się codziennie.

Ale nie mogę zrozumieć tego, że OJCIEC, zapomniał o CÓRCE, która była (podobno) jego największym szczęściem, księżniczką.

Tak jak mówię, nie zrozumiem chociaż nie wiem jakie by były wyjaśnienia. Ale ten temat myślę, że na tym zamknę.

Teraz się zastanawiam, jak po takiej tragedii, gdzie dziecko umierało w męczarniach i tyle się o tym mówi wszędzie, można iść i spokojnie zostawić DWÓJKĘ dzieci w zamkniętym samochodzie na 3 GODZINY w upale!!
Dzieci same, na szczęście, zaczęły wołać o pomoc. Mądrzy ludzie zareagowali i nie dopuścili do tragedii.
Po przyjeździe policji ojciec dotarł dopiero po godzinie, twierdząc, że to tylko "Na chwilkę".  Nie reagował na informacje dobiegające przez głośniki w sklepie.
Chwilka trwała 3 godziny (wg monitoringu). Z biegu powinno się odbierać prawa rodzicielskie. Bo to jest znęcanie się. Niech sam wsiądzie do auta nagrzanego jak piekarnik (w upale dochodzi nawet do 70-80stopni) i posiedzi tę "chwilkę".... Nawet 30min nie wysiedzi. Nie da rady.


W Krakowie rodzina z Białorusi pozostawiła 3 letniego syna w upale, w zamkniętym samochodzie, żeby ... pozwiedzać. Jakby z dzieckiem się nie dało. Również tego toku myślenia nie rozumiem.

Ludzie, zacznijmy mądrzeć i myśleć, bo taką opcję dała nam natura. Czytamy, słuchamy, oglądamy więc KODUJMY!
Nie ma takiej możliwości, że nam nigdy się tragedia nie przytrafi.

Ja nie pojmuję jak można zostawić dziecko na tak długo, ale widocznie można... Przykre, ale prawdziwe.

Nie linczuję, nie oceniam...
Nie rozumiem...